Dostępni dla wszystkich, bliscy dla niewielu. Socjolożki w „Przystanek Samotność”.

Czy można mieć telefon pękający w szwach od kontaktów, kalendarz zawalony spotkaniami, setki nieprzeczytanych wiadomości na komunikatorach i... totalną pustkę w środku? Krótka odpowiedź brzmi: tak, i to jest jeden z największych paradoksów naszych czasów.

Co rozkładamy na czynniki pierwsze w tej rozmowie?

📌Iluzja hiperłączności: Technologia dała nam stałą dostępność. Jesteśmy w stanie „pogadać” z każdym w ułamku sekundy, ale ta szybkość zabiła głębię.
📌Kult indywidualizmu i tempo życia: Żyjemy w świecie, który każe nam być samowystarczalnymi, produktywnymi i wiecznie zajętymi. Budowanie głębokich relacji wymaga czasu, nudy i zaangażowania – czyli rzeczy, na które w pogoni za sukcesem rzadko sobie pozwalamy.
📌Zataskowani relacyjnie: Mamy setki znajomych, ale kiedy dzieje się coś naprawdę złego, orientujemy się, że nie mamy do kogo zadzwonić o trzeciej nad ranem. Rozmieniliśmy jakość na ilość.

Pełna rozmowa tutaj!