O czym myślą rodzice? Co spędza im sen z powiek ?Co sprawia, że wybierają dzieciom takie, a nie inne zajęcia dodatkowe, czy naciskają na dobre wyniki w nauce? Czy dzieci mogą być tym kim chcą, czy mają być takie jak wymyślili to rodzice? Wymyślili z lęku i braku podpowiedzi, że można inaczej. To lęk, że dziecko nie poradzi sobie w tym pełnym zagrożeń świecie. To lęk związany z tym, że nie wiadomo jakie cechy charakteru pomogą w odniesieniu sukcesu, a może po prostu w przetrwaniu w świecie, który chyli się ku upadkowi? Chcemy dać dzieciom więcej niż sami mieliśmy w swoim dzieciństwie, a jednocześnie nie mamy pojęcia, czy nie robimy im krzywdy.
Kryzys klimatyczny jest faktem, chociaż nadal jest pewien odsetek społeczeństwa, który podważa jego istnienie. Jeżeli wierzyć doniesieniom mediów nasz świat chyli się ku nieuchronnemu upadkowi, który może nastąpić w czasie życia naszych dzieci. Jak radzimy sobie z tym lękiem? Czy kryzys klimatyczny rzeczywiście ten lęk w nas wzbudza? Kogo obarczamy winą i od kogo, naszym zdaniem powinny przyjść rozwiązania.Czy czujemy się odpowiedzialni za to, co się dzieje? Czy działamy czy dryfujemy bez wiary w to, że koniec jest bliski i nieuchronny?
W miarę jak społeczeństwo staje się coraz bardziej zindywidualizowane, samotność i osamotnienie wyrastają najpoważniejsze wyzwania. To nie tylko przykre uczucia i osobiste doświadczenia; to poważne zagrożenia, które mogą prowadzić do depresji i innych zaburzeń emocjonalnych. Są często niedostrzeganymi zagrożeniami, które mogą mieć długotrwałe konsekwencje. Czy potrafimy je zatrzymać?
Kochani! Z wielką przyjemnością zapraszamy was na nasz podcast „Lęk nasz powszedni” w składzie: Dorota Minta, Dorota Peretiatkowicz, oraz Katarzyna Krzywicka-Zdunek.
Link do całej serii na Spotify:
https://open.spotify.com/show/6y7rBtDBCriD4lhxbKVCp3
Dostępne również na naszym kanale Youtube: https://www.youtube.com/@socjolozkipl
Przez ostatnich 30 lat obserwujemy kryzys Kościoła Katolickiego w Polsce. Po triumfach związanych z działaniami opozycyjnymi i transformacją ustrojową z roku na rok maleje liczba osób deklarujących uczestniczenie w działaniach Kościoła. Powstaje pytanie jak w społeczeństwie, które od wieków swoje wartości czerpało z wiary i tradycji czują się osoby tego pozbawione. Czy brak wiary w Boga i odsunięcie się od Kościoła Katolickiego może budzić lęk zarówno w tych którzy odchodzą jak i w tych którzy zostają. Jak żyć bez Boga, w jaki sposób tworzyć alternatywę, która będzie wystarczająca do tłumienia lęku związanego ze śmiercią?
